Wybacz, Mikołaju.
poprzednio
Nathaniel? Co słychać, stary? Wszystko gra?
Nic się nie stanie, jak nie wrócisz na Święta
Będę na pewno. Przecież wiesz dobrze.
Czyli Ronin nie żyje, a ta, która go zabiła, też nie żyje.
Całkiem wygodne. Skąd o tym wiesz?
Byłem tam.
Artefakt wydobyty
z ruin bazy Avengersów.
Zegarek.
Bywalec salonów, Armand Duquesne,
został zamordowany wczoraj w swoim domu.
Detektyw Caudle z nowojorskiej policji.
Może pani przyjść do nas na komisariat?
Jak zamordowano Armanda?
Został dźgnięty mieczem.
Sprawdź, czy jest coś o Kazim.
Sloan Limited, co to za firma? Kazi jest ich pracownikiem?
Zobaczę, co znajdę na Jacka.
I właśnie mnie wywaliło.
Ani się rusz.
Stój, gdzie jesteś.
Jack, nie!
Co tu się, do diabła, wyrabia?
I co w mojej jadalni robi Avenger?
Witam.
Boże. To ten łucznik.
-Hawkeye. -Clint.
-Mówiłam, że masz z tym problem. -Jasne.
Pracujemy z Hawkeyem nad pewną sprawą i musieliśmy skorzystać z łazienki.
To znaczy on. Byliśmy akurat obok. Po prostu.
-Pracujecie nad jakąś sprawą? -Wspaniale.
Jest moim wspólnikiem.
Nie jesteśmy wspólnikami.
Bardziej przyjaciółmi.
Nie nazwałbym nas przyjaciółmi.
Dziesięć minut temu ktoś zalogował się z mojego laptopa na konto firmowe.
Wiesz coś o tym, Kate?
Hawkeye?
Z niego nic nie wyciągniesz. CB-1 ma problem z komunikacją.
Nikt mnie tak nie nazywa.
Chciałam sprawdzić, czy przylgnie.
Zapewne przez trudne dzieciństwo. Myśli, że niewiele mi mówi,
-ale i tak wszystko wychodzi. -Niczego nie wie.
To pewnie dlatego, że jestem wyluzowana.
Nie zachowuję się jak panikara.
Nie potwierdzam.
Przy okazji, dziękuję... za ocalenie świata.
Nie ma za co.
Fajnie by było, jakby moja córka zaczęła mówić prawdę.
Zalogowałam się na twoje konto, bo potrzebowałam informacji
o sprawie, w której zagrożone są pewne osoby.
To Kate pomaga ci w zagrożeniu na miarę Avengersów?
Nie do końca.
Ale pracujecie razem?
Tak. To dziwne, ale tak.
Dobrze.
W takim razie muszę wam zaufać, że robicie słusznie.
Spoko. Fajnie było się spiknąć.
-Zostań. -Powinniśmy już...
Mogę cię odprowadzić?
Pójdę po płaszcz. Jack.
Powiem szczerze.
Ona nie jest superbohaterką.
Tak. Tyle już wiem.
Jest całkiem niezła, ale...
Natasza Romanow była w tym rzeczywiście niezła, tak?
Bycie dobrym nie zawsze wystarcza, żeby przeżyć.
Jasne.
-Clint? -Tak?
Masz dzieci?
Zakładam, że tak.
To był ciężki tydzień dla mojej rodziny.
Ale musisz wiedzieć, że nie mogę stracić Kate.
Straciłam już bliskich. Wiem, że ty również.
Rozumiem.
Czyli zapomnisz o tej sprawie?
Tego nie obiecam.
Ale zrobię wszystko, żeby twoja córka była bezpieczna. Może być?
Laura - Możesz sprawdzić firmę „Sloan LTD〟?
Eleanor z tej strony.
Oddzwonisz do mnie? To pilne.
Hej. Znalazłaś coś?
Rozmawiałam z twoim znajomym. Był mocno zajęty.
Uczy się rosyjskiego i dużo biega.
Dresiarze. Sloan to ich przykrywka.
Tak. Mówił, że jego szef, Jack Duquesne, nigdy nie daje mu wolnego.
Jack jest właścicielem? Pierze forsę dla tej szychy?
Czyli nie wracasz za szybko.
Tak. Słuchaj, ta mała, której pomagam, siedzi w tym po uszy,
nie mogę wrócić, póki nie będzie bezpieczna.
Tak sobie myślałam...
Coś jeszcze zginęło z bazy?
Mówisz o roleksie?
Właśnie.
To tata.
Chyba nie.
Czemu pytasz? Nie został zniszczony lata temu?
Tak myślałam, ale podobnie myślałam o twoim gustownym kostiumie.
Warto się tym zainteresować.
Jak możesz, sprawdź sygnał z nadajnika.
Dobrze. Masz głos, jakbyś biegał cały dzień. Zmęczony?
Tak. Trochę poobijany, ale wszystko na miejscu.
Dobrze. Trzymaj nogi w górze.
I obłóż lodem w razie czego. OK? Kocham cię.
Tęsknię.
Niedługo się zobaczymy. Obiecuję.
Pa.
Słuchajcie, tata chyba musi zostać w pracy nieco dłużej.
Ma obsesję. Kompletną obsesję na punkcie Clinta Bartona od...
Od czasu ataku.
Zafiksowała się na swoim idolu.
Gdybym ja spotkał Hueya Lewisa, też bym odleciał.
Kate była zawsze pewna siebie,
nie musiałam się nigdy o to martwić.
Wyglądasz, jakbyś miała dostać bólu głowy. Zaparzę ci herbaty.
Życzysz sobie czegoś, Kate?
Nie. Dzięki.
Mamo, musimy porozmawiać o Jacku.
Słuchaj... czy możemy zmienić temat?
Daj mu już spokój. Proszę cię.
Chcę, byś mi pomogła przygotować świąteczne przyjęcie.
Nie jestem chyba w nastroju.
No proszę, Kate. Jesteś świetna w takich imprezach.
Nie będzie religijna,
chodzi o dotrzymanie towarzystwa i świątecznego ducha.
Fantastycznie.
Ktoś mówił o imprezie?
Oby było dużo tańców.
Moja mama nie tańczy.
Czyżby? Nie powiedziałbym. Skarbie?
Kasztany pieką się na ogniu
Mróz cię szczypie w uszko
I choć padło to już Dzisiaj wiele razy
Życzę ci Wesołych Świąt
Nigdy cię takiej nie widziałam.
Wizyta superbohatera i serenada tego samego dnia.
Jak to mówią... życie jest krótkie.
Nigdy nie wiesz, co ci się przytrafi.
O co chodzi? Powiedziałem coś nie tak?
Zawsze przekręcasz aforyzmy.
Co? Nie. Niemożliwe. Skarbie. Proszę cię.
Kiedyś powiedziałeś: „Rozłąka postarza miłość〟.
Ale tak jest.
-Tak. Skarbie. Chodź tu. -Naprawdę?
Przez ciebie się starzeję.
Zdaje się, że wyśmianie przez rodzinę
jest lepsze niż siedzenie samemu w domu.
Co może być lepszego niż rodzina? Tak się cieszę, że mam was tu oboje.
Powinniśmy zagrać w jakąś planszówkę.
Cudny pomysł.
Risk, Yahtzee, Stratego?
To ja. Przyniosłam pizzę i życzenia świąteczne. Wpuść mnie.
Chodź, Pizzuniu...
-Pomożesz mi? -Zmykaj.
To klasyczny kostium Hawkeye'a, na jaki czekaliśmy.
Co to ma być?
Ratuję twoje Święta.
Mówisz?
Na Wigilię będziesz w domu.
A w międzyczasie możemy poświętować tu.
To noc maratonu filmowego, tak? Patrz na to. Mam filmy.
To miłe z twojej strony.
Dzięki.
Odłożysz je na chwilę i pogadasz o tym szermierzu?
-Masz dobrego nosa, mała. -To znaczy?
Poszperałem nieco i okazuje się,
że Sloan to przykrywka pralni pieniędzy Dresiarzy.
A Jack Duquesne jest jej właścicielem.
Na pewno?
W takim razie musimy opracować plan załatwienia gangu
narzeczonego mojej mamy,
a przy tym uczcić Święta w miłej atmosferze.
Masz jeszcze ten napój?
-W kuchni. -Dobra.
Dobra, gliny. Musimy odciągnąć ich uwagę ode mnie.
Dresiarska Mafia. Muszą nas zostawić w spokoju.
I musimy się dowiedzieć, co z tym wszystkim łączy Jacka.
Właśnie.
I w tym momencie miałeś wyskoczyć z planem.
Nie jestem w tym najlepszy. Jesteś pewna, że to się zetrze?
Grzeczny piesek.
Jak skołujemy strzały specjalne?
Nie ma już żadnych.
W ogóle?
W zasadzie tak. Mam parę specjalnych grotów.
Ale nie da się ich zatknąć na byle strzale.
Musimy je odzyskać.
Co robisz?
Widzisz? Choinka zasłania napisy, które się nie dają zetrzeć.
Do czegoś się w końcu przydajesz.
-Słyszałeś może o strzałach bumerangach? -O czym?
Po co miałbym używać takich strzał?
-Bo powracają. -Właśnie.
Jeśli strzały specjalne byłyby bumerangami, nie tracilibyśmy ich.
I obrywalibyśmy od nich.
To... robilibyśmy uniki.
To w sumie do zrobienia.
Pierwsza strzała powinna być z drewna.
Kiedy wystrzelisz drugą, rozszczepia tę pierwszą.
-Bzdura. Próbowałam. -Udało mi się już nie raz.
Znasz inne sztuczki?
Mogę powalić kogoś czymś takim z paru metrów.
Ściemniasz.
Używam ćwierćdolarówki lub pięciocentówki.
Pokaż.
Mam cię powalić?
Nie, ale traf w coś.
Dobra, żyj sobie dalej, nie muszę ci wierzyć.
Będę tylko mówić każdemu na ulicy, że Hawkeye to ściemniacz.
Musisz mi powiedzieć, jak to zrobiłeś.
Dobra, gotowa?
Tak.
Trzeba tylko pstryknąć, wtedy lepiej podkręcisz.
Delikatnie. Dasz radę.
O Boże.
Jak ty to robisz?
Serdecznym.
-Mocno. -Dobra.
Teraz lepiej.
Tym razem ci się uda.
Dobra.
-O Boże! -Co?
-Kurczę, udało mi się. -No.
Odlot.
Nieźle, mała.
Przyznaję. Dobra. Twój najlepszy strzał w życiu?
-Ten, którego nie oddałem. -To znaczy?
To, że... Nieważne, niepotrzebnie wspominałem.
-Nie możesz tak robić. -Nieważne, zapomnij.
Proszę, niech to będzie mój prezent gwiazdkowy.
-To bez sensu... -Nie.
-To na pewno ciekawa historia... -Wcale nie.
Jest o tym...
jak kogoś poznałem.
Miałem ją załatwić.
A kiedy już byłem na miejscu,
nie mogłem tego zrobić.
Miałem wrażenie, jakby chciała zginąć.
I miałem rację.
Mówisz o Nataszy.
Tak.
Była wyjątkowa.
Przepraszam.
Nie szkodzi. Kiedy robisz to dla pieniędzy...
Musisz przywyknąć do śmierci.
Dzieci, Janie, Janie, Tommy!
Aleś ty śliczna. Mógłbym cię zjeść.
-Gdzie mama? -Poszła cię szukać.
Straciłeś rodzinę po Pstryknięciu?
Tak. Połowę świata.
To musiało być straszne.
Nie da się tego opisać.
To wtedy poznałeś Ronina?
To ty, prawda?
Każdy radził sobie z tym na swój sposób.
Ja robiłem to, do czego mnie szkolono.
Chroniłeś ludzi.
Krzywdziłem. Najpierw ich śledziłem,
ale w końcu zawsze miałem ich skrzywdzić.
Byłeś bohaterem.
Byłem bronią.
Wymierzaną przez odpowiednich ludzi we właściwe cele...
Popełniałeś błędy, ale masz to już za sobą.
Nie, ciążą na mnie.
Na mojej rodzinie.
Dlatego tu jestem. I nie mogę wrócić do domu, nim tego nie naprawię.
Doceniam, co dzisiaj zrobiłaś.
To dużo dla mnie znaczy.
Powinnaś odpocząć. Masz jutro ważny dzień.
Tak, szefie. Dobranoc.
-Dobranoc. -Chodź.
A teraz?
Zabicie ich wszystkich nie przywróci życia twojej rodzinie.
W porządku.
Proszę.
Nie!
Za trzy dni Gwiazdka,
a my gramy dla was świąteczną muzykę.
Słuchacie Lite FM 107.6 z Nowego Jorku.
-Dzień dobry. -Dobry.
-Mam kawę. -Bogu dzięki.
Dzisiaj planuję pogawędkę z naszym kumplem Kazim.
A ty załatwisz nam strzały specjalne
od naszych larperów.
-Słucham? -Moja strzała namierzająca się zatrzymała,
jest na komisariacie przy moście.
A larperzy to w większości pracownicy służb, w tym jeden glina.
Przydałoby się dostać do tego komisariatu.
Larperzy.
Tak, barwni ludzie. Pokochasz ich.
Wiesz, to w sumie nasze strzały.
Dobrze. Idź po nasze strzały.
Pchnięcie!
Piorun! Raz, dwa, trzy, cztery, pięć.
Odwrót! Formacja. Dźgnięcie!
Ściana lodu!
Totalna zagłada!
Hej... Nie chcę przeszkadzać...
-Macie... -Odwrót!
...zacięcie.
Kim jesteś?
Hawkeye wysłał mnie z oficjalną misją Avengersów.
Jestem jego wspólniczką i przyjaciółką. Kate.
Mówił, że możecie nam pomóc. Ktoś z was jest gliną?
To ja, posterunkowa Wendy Conrad. Znana lepiej jako Els-Bath z Deepdale.
Miło mi. Potrzebujemy w sumie
drobnego zatarcia dowodów.
Strzały Hawkeye'a są w budynku policji przy moście Manhattańskim.
Myślę, że mogę wam pomóc,
jeśli mi się opłaci.
Nam wszystkim.
Tak, jasna sprawa. Co tylko chcecie.
Wszyscy w to wchodzą? Będzie super.
Jesteście niesamowici, te wdzianka... Mistrzostwo.
Niespodzianka. Chcę tylko pogadać.
Muszę zniknąć z miasta.
Ale zanim to zrobię, muszę załatwić sprawę Ronina.
Wiem, że jesteś uszami Mai,
i nie wyglądasz na kretyna.
Jak to miał być komplement, to średnio ci wyszedł.
Nie zrozum mnie źle, dla mnie jesteś pacynką.
Robiłeś za cyngla
Williama Lopeza jakieś cztery lata?
I parę kolejnych jako człowiek Mai.
Znasz ten biznes lepiej niż inni.
Wiesz, czego chce szef Mai.
Wiesz, co zrobił, żeby to osiągnąć.
Co dokładnie wiesz?
Nie przepadam za waszym ogonem, to na pewno.
Wiem, że obsesja Mai na punkcie Ronina jest niebezpieczna.
Mąci jej w głowie.
Czyli martwi cię nasza organizacja? I moja rola?
Czego chcesz?
Nie chcę, żeby ginęli następni.
Ale żądza zemsty Mai doprowadzi ją do grobu.
Tyle.
Szukałeś tego? A może majchra pod siedzeniem?
Skończyłeś już?
Ona ściga ducha.
Pewnie to wiesz. Ale nie odwiodę jej od tego.
I myślę, że tylko ty możesz to zrobić.
To ostatnie ostrzeżenie. Załatw to.
Oddasz mi spluwę?
A jak myślałeś?
No bez jaj.
-No w końcu. -Hej.
Ciasteczka? Jeszcze ciepłe.
-Dobra. -Śmiało.
-Hej, Clint. Jak ci poszło? -Cześć.
Świetnie. A jak u ciebie?
Super. Jeszcze lepiej niż u ciebie.
To masz mój sprzęt?
Tak. Są w drodze.
Powinny zaraz tu być. Wyluzuj się.
-Co? -Patrz na to.
Look wikinga mi pasuje.
-Zrobiłam to sama. -Nie gadaj!
-Ręcznie. -Może ci zlecę kolejny strój?
Jasne, bardzo chętnie.
Zaraz. A może to będzie nasz deal?
-Jaki deal? -My załatwiamy strzały i dane,
a wy nam materiały na nowy kostium.
A może tak: tyle materiału, by wystarczyło na wasze kostiumy i dwa dodatkowe?
Znam kogoś, komu przydałaby się pomoc przy kostiumie.
-Jestem za. -Świetnie!
Słyszałeś, Orval? Będziemy mieć nowe kostiumy.
Kate, prosiłem cię tylko o strzały, a nie odstawianie teatrzyku.
Jesteśmy gildią.
Laura: Rolex nie został zniszczony w bazie avengersów.
Nadajnik wysyła sygnał z tego miejsca: GODFREY RD 3715
Dobra. Muszę lecieć.
My musimy. Działamy razem, nie?
-Przepraszam. -Musisz się przebrać.
-Hawkeye. -Cześć.
Misja odzyskania strzał ukończona.
Tak. Dziękuję ci bardzo. Doceniam pomoc.
To moja torba.
-Dobra. -Nie masz swojej?
Nie, to znaczy...
Moja żona dała mi ją w prezencie. Wyszyła na niej napis: „Bomba〟.
Rozumiem, że jest dla ciebie ważna.
Zwróci ci ją. Dopilnuję tego.
-Dobra. -Obiecuję.
-Idziemy. -No dobrze.
-Dziękuję. Na razie. -Dobra.
-Dzięki wielkie. -Piękna torba.
Dziękuję.
Powiesz mi, co tu robimy?
Coś ważnego w tym mieszkaniu wysyła sygnał.
Skradziono to na tej aukcji. Muszę to odzyskać.
Zero świateł, zero ruchu.
To nasza szansa.
Mielibyśmy łatwiej, gdybyśmy byli wyżej.
Tak ci się wydaje.
Właśnie. Dlatego tak powiedziałam.
Musisz wiedzieć, że lepszy jest punkt, z którego szybciej uciekniesz,
bo kiedy coś pójdzie nie tak, a zwykle tak jest,
możesz się sprawnie ewakuować. Dlatego wybrałem to miejsce.
Widać stąd drogi ucieczki.
Wejść będzie łatwo. Powinno mi to zająć
jakieś trzy i pół minuty.
Jak coś zauważysz, daj znak. Dobra?
Kate?
Gdzie leziesz?
Kate?
-Słyszę cię. -Miałaś obserwować mieszkanie.
Powiedz mi, kto z naszej dwójki ma mniej cierpliwości?
To nie fair, że twoja niezdolność
do dojrzałych zachowań pomaga ci forsować swoje pomysły.
To nieprawda. Ale niech będzie.
Użyj linki z hakiem, żeby dostać się do środka.
Zjedź na niej pod okno.
Jak będzie zamknięte, włam się po cichu.
Świetny plan. Dopracuję tylko szczegóły.
Dobry wieczór panu. Pomóc z zakupami?
-Dziękuję. -Nie ma za co.
Co ty... Nie.
Nie. Nie wchodź tam.
-Co my tu mamy? Seler i płatki. -Kate.
Trochę precli.
Gdzie jesteś?
Luzik. Jestem w windzie.
Coś pani mówiła?
Przepraszam, to nie do pana.
Mogę panu zdradzić sekret?
Nie rób tego.
Rozmawiam z Avengerem.
Słyszę go w uchu.
Przestań z nim gadać.
Jestem jego wspólniczką.
Odbiorę je tylko.
Mogę zanieść pod drzwi, nie ma sprawy.
Nie trzeba. Poradzę sobie.
Na pewno? To żaden problem.
Proszę uważać na siebie.
Jak ty nosisz ten łuk?
Mam składany.
To ma sens.
Dobra. Jestem przy drzwiach.
Możesz wejść.
Dobra. W salonie czysto.
Szlag.
Co to było?
Nie wiem. Jakby stroboskopy w ścianach.
-Jak to stroboskopy? -Sama nie wiem.
Co widzisz?
Dobra, czego mam szukać?
Zegarka, starego rolexa.
Należał do kogoś, z kim kiedyś pracowałem.
Tyle masz mi do powiedzenia?
Gość wycofał się dawno z branży,
ale ten zegarek go identyfikuje.
A jak Dresiarze się o nim dowiedzą?
Zegarek go zdradzi. I będzie po nim.
Mam zegarek.
Super.
Chwila.
Clint, ktoś robi notatki o twojej rodzinie.
Słucham?
„Clint Barton, żona Laura, córka Lila, lat 14,
syn Cooper, lat 16, syn Nate〟. Co...
Kate, znikaj stamtąd.
Co? Dlaczego?
To światło to alarm. Cichy alarm dla niesłyszących.
Boże.
To mieszkanie Mai.
Dobra, idę...
Clint, co jest grane?
Clint?
Maya tu jest.
Widzę.
To czemu nic nie powiedziałeś?
Powiedziałem. Jest ze mną na dachu.
Nie, jest tutaj.
To z kim właśnie walczę?
Pomóc ci?
Daj mi chwilę. Strzelam.
Wskakuj na linkę.
No super.
No dawaj.
To bolało.
Nie!
Wciągnij mnie!
Znikaj stąd.
Kto to miał być?
Lepiej nie pytaj.
Nie mogę być twoją wspólniczką, jeśli nie wiem, co się dzieje.
Nie jesteś wspólniczką. Rozumiesz to?
Nigdy nie byłaś.
Ktoś nasłał na mnie jedną z Czarnych Wdów.
To zaszło za daleko.
Sam się tym zajmę.
Nie.
Dzisiaj nie wszystko poszło zgodnie z planem, ale chciałam tu być.
Rozumiem ryzyko i całą resztę.
Nie pozwolę na to.
Słyszysz mnie?
Słyszysz?
Wracaj do domu, Kate. To koniec.
Napisy: Piotr Leszczyński